Ono što se određuje pojmom putopisno može se posmatrati kao konstanta u stvaralaštvu Miloša Crnjanskog, pojava koja je svoje mjesto u književnom ostvarenju ovog pisca našla u vidu putopisa kao žanra ili u vidu onoga za putopise karakterističnog, a što se javlja u djelima koja se žanrovski određuju na drugi način. Tako se motiv puta i putopisni postupak mogu uočiti u njegovim romanesknim (ili primarno romanesknim) i lirskim djelima kakva su: Seobe, Druga knjiga Seoba, Kod Hiperborejaca, Roman o Londonu, Lament nad Beogradom, Stražilovo. Druga karakteristika, pored ove koja se tiče javljanja putopisnog u onom što se primarno označava kao neputopisno, jeste i javljanje neputopisnog u onom što se primarno označava kao putopisno. Tako će se u putopisima Miloša Crnjanskog (Pisma iz Pariza, Ljubav u Toskani, Knjiga o Nemačkoj) naći određene lirske refleksije, esejistički elementi (najčešće ostvareni u vidu izražavanja poetičkih načela) te postupci oblikovanja rečenica, prisutni i u njegovom proznom stvaralaštvu, koji svoje izvorište imaju u poeziji ovog pisca. Ovakvo preplitanje lirskog i epskog te ukidanje tradicionalnog shvatanja žanrova i njihove okamenjenosti i međusobne udaljenosti očekivana je pojava u stvaralaštvu Crnjanskog ako se uzme u obzir vrijeme njegovog stvaranja i poetička načela tog vremena koja su uticala, bez sumnje, i na izgradnju poetike samog pisca.
