Jedna od bitnih i uočljivih karakteristika stvaralaštva Borislava Pekića jeste mitska osnova njegovih djela. Ta mitska osnova biva romaneskno uobličena na takav način da uvijek predstavlja svojevrsni iskorak u odnosu na mit po sebi, kakav je postojao u drevna vremena, predstavljajući svojevrsnu formu i vid oblikovanja priče koja treba da održi kategoriju kolektivnog pamćenja. Ostajući na tragu antičkih tragičara, koji su takođe uzimali mit kao osnovu svoga stvaralaštva, ali mit koji su mijenjali do određene mjere i na određeni način, zavisno od karaktera djela koje su stvarali, Pekić održava vezu sa onim prevobitnim načinom uobličenja priče, ali ono što nastaje kao produkt toga oblikuje u skladu sa nekim opštim književnim tendencijama vremena u kojem stvara i u skladu sa sopstvenom poetikom.
